środa, 12 lutego 2020

Muminki w majonezie

Był taki czas w ciągu tego ostatniego roku, że miałam bardzo kolorowe, żywiołowe, pełne akcji sny, i było ich bardzo dużo, jeden za drugim, aż do samego ranka. 
Niestety śniło mi się ciągle to samo: że uciekam przed kimś albo czymś. To mogły być spektakularne katastrofy jak mega wulkany, zalewająca wszystko lodowata woda, meteory, niebo zrobione z ognia i spadające na ziemię, demony jakieś i potwory, świetliste złe istoty zrobione z chmur, postacie wyskakujące z kinowego ekranu razem z piaskową burzą i błyskawicami, wielkie gwiezdne lisy, przerażające istoty utkane z cienia, dziwne sylwetki bez twarzy, obcy z kosmosu, czy po prostu konduktor w pociągu. 

Co noc po kilka takich snów przez jakieś 4 miesiące.
Troszeczkę byłam więc niewyspana tak jakby i stosowałam różne sprytne sposoby na uspokojenie umysłu, które wyniosłam z terapii.


Pomagało raczej tak wcale. 


No i razu pewnego przypomniało mi się to stare słuchowisko "Lato Muninków" . Piosenki z tego słuchowiska to wysokiej skuteczności kołysanki (sprawdzone na Dziecku Zpiekłarodem) więc AAAHA! EUREKA! Zakołysankuję sama siebie!


Uknówszy tak szczwany plan, wczesnym wieczorem uzbroiłam się w słuchawki, odpaliłam jutuba na telefonie i coś tam sprzątając w kuchni rozpłynęłam się w Dolinie Muminków. Jechałam równo z jutubem, dialogi, narrator, piosenki - wszysko znam na pamięć do dziś. Później jeszcze posłuchałam samych piosenek, a potem zdjęłam słuchawki i całkiem już odkleiłam się od ciała i pożeglowałam z rodziną białych trolli na wyspę do latarni morskiej (Tatuś Muminka i morze - chyba moja ulubiona książka z całej serii bo jest bardzo o mnie), na brzeg wyschniętego morza, gdzie skały, perły, muszle i wodorosty (Kometa nad Doliną Muminków), do domu Muminków porośniętego w środku kolorową dżungla z czarodziejskiego kapelusza, ogromne liście, liany i egzotyczne kwiaty zwisające z sufitów, bananowiec wyrastający z szafki nocnej - no pięknie.
Szczęśliwa jak dziecko wskakujące do kałuży zanurkowałam w pościel, zamknęłam oczy żeby w spokoju posłuchać jeszcze raz w myślach Leśnych Dzieci śpiewających piosenkę o deszczu, wzięłam głęboki, spokojny oddech i oto już, już w mojej głowie spokój i kwiatki, i pierwsze słowa piosenki...


 "Hellman, oto król jest majonezu!"   !!!!!!! 


_(°~°)_
What the fuck?!!!!


No. I tak to sobie pospałam.

Więc skoro już jesteśmy przy koszmarkach, to tu takie dwa leśne jeszcze. Te były całkiem pierwsze z całej serii, reszta leśnych i kosmicznych duchów i ludzi-ptaków nastąpiła później, więc to jakby synowie pierworodni, hy hy.
~(*o*)~

Aha, a oglądaliście "Zone blanche" na Netflixie? Jak las tam pięknie przedstawiony jest, nie mogłam się napatrzeć! Teraz oglądam drugi raz, tak jednym okiem, a drugie kieruję na ekran kiedy są właśnie sceny leśne.








(Obie pary Ogromnych Leśnych Korniszonów są dostępne, przez Etsy albo prywatnie - jakby co, to pisać)


 



 



 



 
 



czwartek, 23 stycznia 2020

Jak to diabeł w las poszedł i wcale nie chciał wracać.

Biorąc pod uwagę wydarzenia z kraju i ze świata, powstałe od naszego ostatniego tutaj spotkania, proponuję drogie dzieci zacząć naszą dzisiejszą pogadankę modlitwą:

Święta Mario kurzu pełna, z ikonki nad łóżkiem zezująca, 
Matko Najświętsza z przydrożnej kapliczki pod wezwaniem pająka krzyżaka, 
Panno Łaskawa, co nawet much nie zganiasz ze swojej poczerniałej twarzy w złotej koronie,
Matko - gdzieś tam pod wartswą lepkiego brudu - Najczystsza,
Anielebożestróżumój w różowej sukience, za szkłem w ramce czuwający, na ścianie w zielony rzucik z wałka, 
Jezusicku na krzyżach świata całego rozpięty, krew gęstą jak lukier lejący, 
Święty Józefie w pustelni medalika srebrnego zamknięty, 
I wy, Wszyscy Święci z obrazków, wystawiających rogi ze starego modlitewnika na koronkowej serwetce, 
NIE MÓDLCIE SIĘ ZA NAMI, bo chyba naprawdę nie ma po co.

[Bo nawet zakładając śmiało że istniejecie i to robicie, to najwyraźniej nic nie daje]

Właśnie starałam się zmniejszyć jasność w monitorze bo był ustawiony tak, że nie tylko wypalał gałki oczne po pięciu sekundach, ale podążając skocznie nerwami wzrokowymi  niczym wesoła iskierka po loncie spopielał mózg, i nie tracąc nic z mocy i animuszu rdzeniem kręgowym docierał nawet do nerek, ogniem znacząc swą drogę. 
Chyba nawet mam osmalone pięty.
Udało mi się "już" po dwudziestu minutach tą jasność skorygować, i monitor wyłączyłam przy tym niechcąco tylko osiem razy. Klawiaturę w złości pogryzłam raz, ryk szarżującego  łosia wydałam wielokrotnie - sąsiad zza ściany będzie wiedział ile razy dokładnie. 
Doprawdy obsługa urządzeń przerasta mnie jak żyrafa wołka zbożowego.

Ale dostrzegajmy i celebrujmy plusy dodatnie, jak każą terapeuci. No więc plusem jest to, że tu siedzę i piszę, że już mnie tak nie odrzuca od komputera, nie reaguję mdłościami i szeroką gamą symptomów paniki na samą myśl o siedzeniu przed kompem (co do tej pory spuszczało ze smyczy całe hordy demonów - czyli klasyczny trigger/wyzwalacz)
No, i że potrafię się znowu skupić na tekście dłuższym niż trzy linijki, bo już myślałam że mi się na stałe coś zepsuło w głowie.

Mały krok do przodu. Heej.

......................................................

No więc jeśli ktoś tu jeszcze jest na sali, to może żeby za dużo się nie rozpisywać wyświetlę pokaz slajdów - zobaczycie gdzie się chowałam odkąd ostatni raz się tutaj widzieliśmy.
Otóż najsampierw to w lesie się chowałam, o:



















........................................................................................................
















........................................................................................................















To oczywiście nie wszystko co zrobiłam przez ten czas,jest tego wincej. Na kopy jak zwykle, bo ja hurtem lecę jak się mnie jakiś temat uczepi. A ten wielki leśny duch/demon/bóg/człowiek/ptak pojawił mi się pewnego razu i już został, stając się nośnikiem moich emocji. Zmienia wygląd w zależności od tego jak się czuję i pomaga wylać uczucia na papier i wgnieść w modelinę.

Roboczo nazywam go Ptaszor i te akurat trzy obrazki poleciały za Wielką Wodę, do Ameryki, w co do dzisiaj nie mogę uwierzyć właściwie. Może mi się to tylko śniło.


_(°~°)_


Oprócz tego malowałam, lepiłam i szydłowalam wiele innych rzeczy, ale to następnym razem.  Aha, i szydełko jest dobrym sposobem na nerwy. Przez to mam na przykład  3 czapki i 2 torby z których jestem bardzo zadowolona, oraz takie kuriozum jak dosyć spory kocyk, który - jak się okazało PO PRZEROBIENIU ZYLIARDÓW KILOMETRÓW WŁÓCZKI - nie grzeje.

Taa.


¯\_(ˆ~ˆ)_/¯


Wiedźmina netflixowego ogląliście? Dla mnie to była (że wyrażę sie kulturalnie i elegancko) duża niespodzianka: oglądając trailery i inne zapowiedzi byłam przekonana, że ten aktor co gra wiedźmaka zrujnuje wszystko, ten dołek w brodzie i słodka twarzyczka to katastrofa będzie totalna - tymczasem okazał się jeszcze najmniejszym złem w całym tym nieszczęsnym zlepku klęsk i kaszanki... A nawet biorąc pod uwagę cały ogrom tej porażki, grał  i wyglądał wręcz genialnie. 
A tak się cieszyłam, że w końcu będzie jakaś porządna siekanka z potworami, intryga magiczno-dworska, panteon stworzeń bajecznych i mitycznych, dobre dialogi, postacie z krwi, kości i charakteru... Ehhh. Oby tylko nie doszli nigdy do Regisa! Dużo przeszłam ostatnio, BARDZO dużo - ale tego chyba nie będę w stanie znieść... (i zakres mojej terapii raczej tego też nie obejmuje)

To buziaczki, niech moc i rozsądek będzie z wami, i oby nie było nagłego uderzenia zimy. 

Ściski i uściski,

Diabeł  ]:-*

poniedziałek, 12 sierpnia 2019

Uniwersalne czyszczenie wiewiórek

Taką niecodzienną usługę zaoferował mi ostatnio internet. A dokładnie, to było po niemiecku i było napisane tak: "Putzen Sie Eichhörnchen universal". Zastygłam w zachwycie :D

Jakkolwiek wiewiórki nie mam, brudnej ani czystej, to nie powiem, zaintrygowało mnie to gdyż kocham absurd całym mym czarnym, zgniłym serduszkiem.
(abstrakcyjny absurd, bo ten w wykonaniu urzędników i polityków to nie, oni nadają słowu "absurd" całkowicie nowy, nieprzyjemny wymiar, od którego czasem człowiek ma ochotę zerwać sobie twarz)


I jak ktokolwiek z was też teraz pomyślał - jak ja -  że zaraz będziemy tu polerować wiewióry brylantyną do połysku, albo poprzez namaczanie w pianie i suszenie suszarką produkować puchate kule z ogonami, no więc jak ktoś już na ta myśl poczuł dreszczyk emocji i pokrył się skórą gęsi,  to już się może oddreszczyc i odgęsić, bo okazało się że:  w internecie wcześniej chciałam, żeby mi pokazał rosyjskie hieroglify w jakimś znośniejszym narzeczu, więc przestawiłam na tłumaczenie, i potem zapomniałam odstawić. Następnie weszłam na inną stronę, która też od razu została automatycznie przetłumaczona, i wcale nie chodziło (niestety) o czyszczenie wiewiórek tylko o Brush Squirell Universal czyli pędzel do akwareli z sierści z ogona wiewióry. 


A tak było pięknie już, nie? No wiem, wiem. Świat to nie pudełko ulubionych czekoladek jednak.

To jak internet wyciął mi takiego hołubca, (nie wspominając nawet o politykach) to pójde jego śladem i też tu państwu wytnę szczupaka, wyskok z przysiadu, chwacko kozacki, efektowny i z przytupem:
(proszę zwrócic też uwagę na publiczność)






1.
- No i co Stefan, dobry pokaz, co? Warto było dać te parę orzechów za bilet, nie?
- Nie.


.......................................................................................



2.
- Liście nieświeże dają w tym cyrku. Mdłe. Może by tak skargę i zwrócą za bilet? Ale czy zwrócą, jak zjem wszystkie? (czyli odwieczny dylemat Oszczędnego Janusza)


.......................................................................................


 3.
- No i co to ma być, Kazimierz? Powiedziałeś "wielki show", "kwintesencja romantyzmu wyrażona tańcem", "wspaniały występ" -  a tu dupę widać! I to ma być ten piękny wieczór na naszą rocznicę?! Ja godzinę skrzydła polerowałam w salonie, Jolka z Ewką to prawie pękły z zazdrości, i co ja im teraz powiem, no? Co ja im powiem?





.......................................................................................

4.
- Ty, Waldek, pa! Ale wyskoczył, jaaa cię! Ile byś mu punktów dał, co? Ile?
- 10. Bym mu zabrał 10.





.......................................................................................

5.
- To ci występ!!! Krystyna, mówiłem, będzie warto tu przyjść! Niezapomniane wrażenia, emocje, mówiłem! Upadniesz na kolana z podziwu, widzisz, mówiłem!!!
- Jakie kolana, Marian, my nie mamy kolan. Dziecko byś lepiej wziął na ręce, nic nie widzi. Rany boskie, kiedy ten facet dorośnie...





.......................................................................................



 6.
- Spodziewałem się stanowczo czegoś lepszego. Rąbka tajemnicy, scenicznej magii. Serc porywu. A nie majteczki w, kurna, kropeczki. Świat stacza się, zaiste. Tak.





.......................................................................................
7.
- Falbanki-sranki, szampan, piórka w zadku, budyń z brylantów, fanaberie! I tak wszyscy umrzemy.





.......................................................................................


8.
- Aaaaa!!! Moje oczy, moje oczy!!! Jak tak można bez ostrzeżenia bez bielizny!!!





.......................................................................................




9.
- Fanem baletu nie jestem, ale jak darmowy bufet, to nie odmówię. I fotkę na fejsa się strzeli, żeby podkolorować kartoflane pochodzenie.






.......................................................................................



10.
- Ale zarąbiście chłopaki, co? W końcu jakiś festyn w gminie zorganizowali.
- No, super! Stefan, no weź popatrz! Fajnie że przyszliśmy, nie?
- Nie.

 
.......................................................................................


A szanownej publiczności po drugiej stronie ekranu występy przypadły do gustu? Czy raczej podzielacie zdanie Stefana albo Waldka? No i pytanie za 100 punktów: co myśli Kazimierz?
Redakcja zaprasza do podzielenia się uwagami, wyrażenia opinii - może być nawet na temat. Albo kto lubi jakie pierogi, czy tam jakie ma zdanie o wyrażaniu emocji poprzez muzykę w przestrzeni publicznej typu autobus. Obojętnie. W każdym razie redakcja serdecznie zaprasza do.





.......................................................................................


A teraz część tak bardziej oficjalna i z łezką w oku: otóż chciałam podziękować wam za te wszystkie dobre myśli i strumienie pozytywnej energii, nie za bardzo w sumie potrafię uwierzyć w ogóle, że o mnie nie zapomnieliście skoro na tak długo znikłam z internetów. Ogromnie mnie to zdumiewa, pozytywnie zdumiewa.

Serio, każdy komentarz czy mail wzrusza mnie na maksa, ja jestem raczej przyzwyczajona do bycia niewidoczną, przeźroczystą. Istotą doskonale nieistotną. A tu takie rzeczy! Jesteście najlepsi, naprawdę.


Natomiast na pytanie jak się czuję i jak tam w klinice to nie mam jednoznacznej odpowiedzi. Niby z jednej strony widzę ile osiągnęłam od lutego - ale z drugiej strony czasem reaguję na nieprzychylności losu tak kolosalnie przegięciową utratą równowagi emocjonalnej, że myślę że NIC nie osiągnęłam. No i bądź tu mądry. 


A czasu mam jeszcze tylko niecałe trzy tygodnie. Potem idę do urzędu pracy i zgłaszam się jako zdrowy osobnik, gotowy do podjęcia pracy. Choć ani nie czuję się zdrowa, ani gotowa do podjęcia pracy. Ale muszę, bo kasa chorych świńskim numerem pozbawiła mnie zasiłku chorobowego i od maja nie mam żadnych pieniędzy. A Borsuk też nie śpi na kasie, bo odkąd w kwietniu złamał nogę - tak niezwykle efektownie że od razu musiał być operowany i poskładany przy pomocy śrubek, blaszek i drucików na kościach - to do dziś ledwo łazi i dostaje tylko zasiłek chorobowy. Ale helikopterem się przeleciał! (z miejsca upadku do szpitala ;)


No i tak to. A z dobrych rzeczy to dalej robię na szydle, mam zapisane milion filmików i instrukcji na torby, szaliki i czapki, tylko nie mam za co kupić włóczki :) Tęsknym okiem rzucam w internety na te cudowne, wielobarwne kłębki, te co tak płynnie przechodzą z jednego koloru w drugi, i w trzeci, i w kosmos w ogóle. Rany jakie one piękne są!
I maluję dużo, naprawdę dużo, bo to działa na mnie uspokajająco. Kto mnie odwiedza na Instagramie ten widział (link na górze po prawej). Tu na blogu też pokażę, tylko powoli, nie wszystko na raz :)  A na ergoterapii nawet z gliny lepię  garnki, znaczy kubki na kredki/pędzle itd. Cudowne uczucie, glina jest super przyjemna. Niestety klinika nie dysponuje piecem, ale dostanę adresy pracowni, gdzie ewentualnie jest szansa na wypalenie. A jak nie, to nie, pomaluję sobie farbami akrylowymi.



I to tyle na dzisiaj, niedziela, godzina 24.49 czyli w sumie to poniedziałek, zachmurzenie małe, 19 celcjuszów na balkonie i w cholerę ciem (w sensie motyl nocny kosmaty) w domu. Idę spać.
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...